Twarzą w twarz.. z Panic! At the disco

Oryginał:

skan pierwszy - skan drugi - skan trzeci

Młodzi emo bogowie wyjawiają swoim fanom tajemnie nagości, karmy dla psów i sexu z Matt Bellamy.

W holu hotelu zachodnio-Londyńskiego, mały gang ludzi przyciąga ukradkowe, dziwne spojrzenia businessmanów gnających tam i z powrotem. To jeden z hotelów tego rodzaju, gdzie sprzedawcy zatrzymują się na noc, a spotykania z zagmatwanymi flipchartami i wykresami przypływów są na porządku dziennym. To jest to, do czego fani hardcore’owego Panic! At The Disco nie są przyzwyczajeni. Poekscytowani rozmawiają przy recepcji. Oni (a właściwie one) wszystkie są tu, aby zadać swoim idolom pytania, ale jak ulokowały się w hotelowym pokoju spotkań, okazało się że pojawił się problem. Chłopcy Panic! – wokalista Brendon Urie, perkusista Spencer Smith, gitarzysta Ryan Ross i basista Jon Walker wciąż są w łóżku. Zostaliśmy wtedy aktualne ostrzeżenia przez rzeczniczkę prasową zespołu o ich różnych wynikach gotowości. ‘Myślę że niedługo powinniśmy być około początku’ – powiedziała. ‘Brendon musi już tylko założyć spodnie…’. ‘Nie musi sobie zawracać tym głowy’ – nadeszła błyskawiczna odpowiedź jednej z fanek. Mogłybyśmy mieć niezłą jazdę…

Jeśli moglibyście być w jakimś innym zespole, oprócz Panic!, jaki miałby to być?
(Lauren Brady)
Brendon Urie: Prawdopodobnie wszyscy powiedzielibyśmy ‘Queen’, lub może ‘Counting Crows’. Inspiruje mnie Freddie Mercury z Queen. Był jednym z najlepszych frontmenów całej historii z jednym z najbardziej silnych głosów.
Spencer: Nosiłbyś też kostium gimnastyczny tak jak on?
Brendon: Jeśli to sprawiłoby że śpiewałbym tak jak on – tak.
Jon: Właśnie uświadomiłem sobie jak bardzo kocham ‘Muse’. Nowy album jest wspanialy, ale lubię też to co zrobili w przeszłości. Oni musza być najlepszym zespołem grającym na żywo z całego czasu.
Spencer: Myślę że jest zaślepiony w ‘Muse’.
Jon: Nie, tylko Matt Bellamy. Nigdy nie zostawiajcie nas razem samych w hotelowym pokoju. Wszystko mogłoby się zdarzyć.
Spencer: Przerażające.

Jeśli Panic! Kiedyś się rozdzieli, jak myślicie, który z was zaszedłby dalej w karierze solowej?
(Poppy Steward)
Ryan: Na pewno Jon.
Jon: Wyglądam lepiej od tej trojki, więc to mógłbym być ja. To wszystko do końca zależy od wyglądu, raczej niż od talentu. Jestem pewien że pozostała trójka też by została zatrudniona, tak myślę.
Brendon: Do mycia jego butów, coś w tym stylu.

Czy zastanawialiście się kiedyś nad pójściem do reality TV (reality show), i jeśli tak, do jakiego programu byście poszli?
(Catherine Wellings)
Spencer: Byłbym zachwycony pójściem do reality TV. Mógłbym być przywódcą!
Brendon: Chciałbym pójść do ‘band one’. W Ameryce mamy program, który nazywa się ‘Supergroup’, gdzie zmywają muzyków (w sensie testowania), aby utworzyć zespół. Chciałbym wziąć w tym udział. Wymiatałbym :D

Co jest najlepszą i najgorszą stroną koncertowania w UK?
(Lauren)
Brendon: Czy mamy tu być brutalnie uczciwi?
Jon: Myślę że tak.
Brendon: Więc, najgorszą rzeczą będzie jedzenie. Przykro mi.
Jon: Wydaje się że lubicie kebaby tu niedaleko, tak myślę.
Brendon: Budki z kebabami są jedynymi otwartymi miejscami, gdy kończy się koncert! Jestem pewien że macie tu jakieś wspaniałe jedzenie, ale nie mieliśmy okazji go zjeść. Kończymy we wszystkich miejscach gdzie ludzie jedzą gdy są zalani, o czwartej rano. Wspaniale! To dopiero uczta.

Co zmienilibyście na świecie?
(Becky Sear)
Ryan: Pewnie reality TV.
Brendon: Ale chcielibyśmy jej więcej.
Ryan: Więc, zrobiłbym urządzenie do teleportacji, wtedy nie musiałbym latać.
Brendon: Zainwestowałbym w to razem z tobą.
Jon: Czuję że powinniśmy zutylizować jakieś przestrzenie poniżej morza. Moglibyśmy budować podziemne miasta. Widzieliście kiedyś 'Waterworld'? Pomyślcie o tym...

Jak dużo kontroli twórczej macie nad zespołem?
(Poppy)
Ryan: 100 procent. Wszystko co widzicie i słyszycie to nasze pomysły. To jest to, dlaczego możemy wyskoczyć z robieniem rzeczy takich jak cabaret show który zrobiliśmy na naszej ostatniej trasie w UK.
Spencer: Myśleliśmy nad zrobieniem dwóch innych występów na scenie w tym samym czasie, ale to było po prostu niemożliwe.
Ryan: Musimy obniżyć troszkę nasze ambicje, bo nie myśleliśmy o tym jakie są teraz fizyczne możliwości. To wszystko się stało dość ekstrawaganckie.

Jakie są różnice pomiędzy tłumami z UK i Ameryki?
(Brooke Garner)
Ryan: Tłumy z UK są często bardziej szajbnięte niż te amerykańskie. Czasami w Ameryce publiczność wygląda tak, jakby byli tu, ponieważ nie mają nic lepszego do roboty. Są dość powściągliwi. To oznacza że szalone show w Ameryce jest w przybliżeniu odpowiednikiem normalnego show w UK.
Jon: Również, tłumy mają inne akcenty. Słyszysz to kiedy zaczynają krzyczeć.
Spencer: Yeah, oni mówią na nas ‘Ponic’!

Czy kiedykolwiek pragnęliście od takiej ilości kobiet uwagi którą otrzymaliście?
(Catherine)
Ryan: Nigdy naprawdę nie zdawałem sobie sprawy z tego, że to przyszło razem z byciem w zespole. Nie zdawałem sobie sprawy z tego ile sesji zdjęciowych i wywiadów było razem. To się wydaje na początku bardzo dziwne.
Brendon: To dość trudne spędzać tak dużo czasu na mówieniu o sobie w wywiadach. To się powoli robi nudne…
Jon: Jesteśmy po prostu normalnymi ludźmi którzy lubią normalne rzeczy. Ja lubię np. NASCAR (jeżdżenie motorem).
Brendon: Świetnie. Dzięki Jon. Ale to jest dziwna rzecz. Ludzie prawie umierali mówiąc do nas w szkole średniej i teraz to się kompletnie zmieniło. Z niezauważanych staliśmy się idolami ludzi. To jest dziwne.
Spencer: Hey! Byłem pieprzenie popularny w szkole średniej. Nie zaliczajcie mnie do tego.
Brendon: Okay, wykluczcie Spencera. On był oczywiście królem zabaw w drużynie footballowej, mistrzostwach wodnego polo i całowania zapaśnika w dupę.

Jaka była najbardziej niesamowita sytuacja która wam się zdarzyła jako zespołowi?
(Brooke)
Jon: Brendon, Spencer i ja poszliśmy do parku rozrywki w Pittsburgu w czasie wolnego dnia. Wiele ludzi którzy tam pracowali poznali nas i zaczęli z nami rozmawiać. Potem, w pół godziny mieliśmy 20 lub 30 dzieci czekających na nas po każdej przejażdżce. Oni również szli za nami wszędzie gdzie szliśmy. To było dziwne.
Brendon: Chociaż dostaliśmy darmowe lody, bo dwóch gości którzy pracowali na straganie wiedzieli kim jesteśmy. Czasami musisz wykorzystać coś, kiedy rzeczy idą po twojej myśli!

Jaka jest wasza najbardziej kłopotliwa chwila?
(Catherine)
Brendon: Zostałem rozebrany na scenie na naszej drugiej trasie. Podróżowaliśmy z Fall Out Boy i to taka tradycja że robią dowcip rozpoczynającemu zespołowi. Zaczęli od zabrania Spencerowi jego zestawu do perkusji, więc nie mogliśmy zakończyć występu. Potem mnie rozebrali. Potem obrzucili nas mąką.
Ryan: Ja wciąż nie wiem jak oni ściągnęli twoje majtki w dół i przez kostki.

Jak opisalibyście swoją muzykę w jednym słowie?
(Lauren)
Brendon: Dobra. Następne pytanie.
Jon: Powiedziałbym odmładzająca.
Spencer: To jest słowo czy maseczka do twarzy? Powiedziałbym odświeżająca
Jon: To znaczy to samo co odmładzająca
Spencer: Jeśli znaczą to samo, dlaczego oba razem widnieją na butelce płynu do mycia twarzy?
Jon: Okay, Panic! jest oczyszczający pory, więc. Zostawmy to na tym.

Jakie cechy szanujecie w innych ludziach?
(Becky)
Ryan: Naprawdę cenię kogoś kto umie prowadzić dobrą rozmowę. Wiele ludzi podchodzi do nas i mówią, ale nie mają naprawdę dużo do powiedzenia. Oni po prostu chcą powiedzieć ‘cześć’ bo jesteśmy w zespole.

Jakie są wasze muzyczne karygodne przyjemności?
(Poppy)
Ryan: Lubię (grającą na pianinie piosenkarkę) Vanessę Carlton i Maroon5. Oni są obledni.
Brendon: Przyznałbym się do nie lubienia niczego. Nie będę się wstydzić jeśli do tego dojdzie.

Jaka jest najdziwniejsza rzecz jaką kiedykolwiek zjedliście?
(Catherine)
Ryan: Pracowałem u weterynarza. Zjadłem rzecz która wyglądała jak suszone mięso wołowe, ale to było dla psów. Nigdy w życiu nie kosztowałem niczego gorszego.
Jon: Kebab doner (chyba nazwa własna) ze smakiem mięty i majonezem. Nie był okropny, ale to była bardzo osobliwa sensacja.